Her köyün, nesilden nesile titizlikle aktarılmış bir inanç dünyası vardır. Yazıya geçirilmemiş, fetva verilmemiş; ama çiğnenmesi de pek düşünülmemiş kurallar bütünü. Buna halk inanışı denir.

Müşküle’de bu inanışların kökleri derindir. Köyü kurduğuna inanılan Müşkül Dede, yalnızca tarihin bir sayfasında değil, bugün hâlâ ziyaret edilen bir kabrin başında yaşamaktadır. Hıdırellez’de dilekler onun huzurunda dilenir; Hızır’ın temiz bir eve el sürdüğüne yürekten inanılır. Bu inanışlar dinden ayrı değil, ama dinden de fazlasıdır — toprağa, mevsime, komşuya ve ölüye dair bir ilişkiler ağıdır.

Burada okuyacaklarınız batıl mı, gelenek mi, inanç mı diye sormak bu sayfanın işi değil. Bunlar Müşküle’nin yaşlılarının aklında taşıdığı, çocuklara fısıldadığı, bazılarının artık hatırlamadığı ama hâlâ yaşattığı şeylerdir. Bir topluluk kendini bu tür inanışlarla da var eder; onları kaydetmek, o topluluğu bütünüyle anlamaktır.