Anadolu köylerinde insanlar, yüzyıllar boyunca yalnızca adlarıyla değil; sülale isimleri ve lakaplarıyla tanındı, çağrıldı, bilindi. Resmi bir soyadı henüz yokken bu isimler, hem kimliğin hem de aidiyet duygusunun taşıyıcısıydı.

Sülale isimleri; bir ailenin köken aldığı atadan, onun mesleğinden, fiziksel özelliğinden ya da toplumda bıraktığı izden doğar ve zamanla tüm aile koluna yayılırdı. 1934 Soyadı Kanunu’na kadar lakaplar ve sülale adları, resmi kayıtlarda da soyadı işlevi görüyordu. Köylerde aynı adı taşıyan onlarca kişi arasından doğru kişiyi bulmak için bu isimler adeta bir rehberdi.

Müşküle Köyü’nün sülale listesi bu geleneğin ne denli zengin olduğunu gözler önüne serer. Kimi isimler mesleğe işaret eder: Sabuncular, Mollalar, Hatıplar, Hocalar. Kimi isimler toplumsal konumu yansıtır: Ağalar, Dedeler, Hacıbeyler, Hacıhasanlar. Kimi isimler fiziksel bir özelliği sonsuza taşır: Gocakafalılar, Garabacaklar, Yassılar, Altıparmaklar. Kimileri ise köye sonradan gelenlerin kökünü saklar: Araplar, Kürtler, Aydınlar, Adalılar. Bir kısmı ise doğrudan o aileyle özdeşleşmiş bir atanın adından başka bir şey değildir: Eyüpler, Sinanlar, Memişler, Bekirler, Üzeyirler.

Bu isimlerin bir bölümü bugün gülümsetir — Eşekçiler, Tomtomlar, Tostoslar, Guzucuklar gibi — ama her birinin arkasında unutulmuş bir hikâye, bir an, bir insan yatar.

İşte bu çalışma; o isimleri, o hikayeleri ve o insanları yaşatmak için hazırlandı. Çünkü bir köyün belleği, resmi belgelerden çok bu lakapların içinde gizlidir.